آب و آتش

فشنگ جنگی حسین شریعتمداری

تقی دژاکام — Tue, 15 May 2012 16:32:36 GMT

خوب این تیتر یک محشر امروز کیهان یعنی«توطئه ناممکن سعودی ها/ بحرین پاره تن ایران است» را همه دیده اند و به اندازه کافی درباره اش در فضاهای حقیقی و مجازی صحبت کرده اند. اما جالب است اگر بدانید که آقای شریعتمداری دیروز وقتی در شورای تیتر روزنامه مشغول نگارش «حرف آخر» بود، با چه قلمی آن را نوشت.

آنچه در ذیل می آید جسارت خبرنگاری من است وقتی که کار تیتر به پایان رسیده بود و می بینید که تنها گزینه موجود ، قلم مدیر مسئول کیهان است که دقیقاً شبیه یک فشنگ جنگی است.

پیچ امین الدوله و بوی بهشت

تقی دژاکام — Mon, 14 May 2012 18:35:21 GMT

من که فکر می‌کنم بهترین گلهایی که خدا آفریده یکی پیچ امین الدوله است و یکی هم محبوبه شب.

خدا وکیلی اگر این پیچهای امین الدوله نبودند، ما بوی اردیبهشت را چه جوری می شنیدیم؟

اصلاً بهار را باید با همین پیچ امین الدوله و تابستان را با محبوبه شب شناخت و بس!

نظر مولوی درباره کیهان!

تقی دژاکام — Mon, 14 May 2012 04:12:00 GMT

خیر سرمان اول صبحی آمدیم کمی مثنوی معنوی بخوانیم که دیدیم ای دل غافل حضرت جلال الدین محمد در نه قرن پیش هم جوزده شده و آمده از «کیهان» چه تعریف و تمجیدهایی کرده است. گفتیم حالا برای ثبت مجدد! در تاریخ هم که شده این ابیات ایشان را در این وبلاگمان بیاوریم:

ذمّ خورشید جهان، ذمّ خود است

که دو چشمم کور و تاریک و بد است

تو ببخشا بر کسی کاندر جهان

شد حسودِ آفتابِ کامران

تواندش پوشید هیچ از دیده ها؟

وز طراوت دادنِ پوسیده‌ها؟

یا ز نورِ بی حدش توانند کاست؟

یا به دفعِ جاهِ او توانند خاست؟

هر کسی کو حاسد کیهان بود

آن حسد، خود مرگِ جاویدان بود

قدر تو بگذشت از درک عقول

عقل اندر شرح تو شد بوالفضول!

پ.ن: جالب بود که پیش از اینها، در بیتی آورده بود:

مادح ِ خورشید، مدّاحِ خود است

که دو چشمم روشن و نا مرمد است

که یاد عبارت دو سه شب پیش آقا افتادم که در جمع مداحان اهل بیت «ع» با اشاره به این بیت گفته بودند: «وقتى انسان نورى را، زیباییی را مدح و ستایش می‌کند، در واقع خود را مدح می‌کند؛ زیرا ثابت می‌کند که زیبایى‌شناس است؛ ثابت می‌کند که چشمش مى‌بیند، می‌فهمد، درک می‌کند. علاوه بر این، پراکندن این فضایل و معنویات در بین مردم، کمک به تربیت انسانهاست. انسانها با شناخت الگوها، با یارى گرفتن از پیروى الگوهاست که می‌توانند به درجات عالى و مقامات برتر دست پیدا کنند. اگر در این راه حرکت کنید، کار بزرگى کردید».

هبوط در اردی بهشت

تقی دژاکام — Tue, 08 May 2012 16:25:59 GMT

«مرا کسی نساخت؛ خدا ساخت، که من کسی نداشتم.کسم خدا بود؛ کسِ بی کسان.». «هبوط»ِ دکتر شریعتی دیگر کتاب بالینی من شده است و هنوز نمی‌دانم آن را چند بار خوانده‌ام. گوینده رادیو، شعر «لطف حق»ِ پروین اعتصامی را می‌خواند: مادرِ موسی چو موسی را به نیل، در فکند از گفته رب جلیل، خود ز ساحل کرد با حسرت نگاه، گفت کای فرزندِ خُرد بی گناه! گر فراموشت کند لطف خدای، چون رهی زین کشتیِ بی ناخدای؟ گر نیارد ایزد پاکت به یاد، آب، خاکت را دهد ناگه به باد... سجاد روزنوشت جدید وبلاگش را اختصاص داده به معانی مختلفی که «عهد» دارد. ساعت نه صبح به دنیا می‌آیم. خیابان تهران نو – ایستگاه مسجد. ماه عسل از مشهد می‌رویم شمال. بابل. ساحلِ بابلسر. قایق تفریحی رابینسون 22. با خوانندۀ ترانه همصدا می‌شوم: پیدا شو چو ماه نو گاهی به خانه من، تا ریزد گل از رُخت در آشیانه من. مجموعه داستانهای کوتاه آنتون چخوف: بانو با سگ ملوس. مریم می‌گوید: تقی! خیلی دلم برایت می‌سوزد چون همه سر تو کلاه می‌گذارند، حتی خود من هم سرت کلاه می‌گذارم! همه با هم نشسته‌ایم و «بر باد رفته» را می‌بینیم. همان فیلمی که جلیل اکبری صحت در جواب آن اقتراح وبلاگی من پیامک کرده بود؛ آن هم دو بار! پیامک پشت پیامک، کامنت پشت کامنت: کجایید آقای دژاکام؟ خیلی وقت است خبری از شما نیست. رئیس جمهور در مجلس حاضر شده است و به سؤال نمایندگان جواب می‌دهد: احمدی نژاد و خانه نشینی؟! کسی باور می‌کند؟! به من می گویند بیش فعال ِ اینترنتی، می‌گویند یک کمی هم استراحت کن. این طور که شب و روزت را در اینترنت می‌گذاری چه جوری به خودت می‌رسی؟ احمدی نژاد و خانه نشینی؟! من و سکوت؟!

با محمد رواقی در راهِ رفتن به خانه شان جلوی میله های شیرخوارگاه که چند سال بعد می‌شود پایگاه شهید بهشتی نارمک و محل آمد و شد بچه‌ها به جبهه با دوربین من عکس می‌گیریم. تاریخ عکس : اردیبهشت 1358. ترک شماره 45: من یوسفِ راه توام، افتاده به چاه توام، ارزان مفروشم. پیش تو خموشم اگر، چون بادۀ کهنه دگر، افتاده ز جوشم. والسِ «دانوب آبی» از «یوهان اشتراوس» را می‌گذارم. نیکلا سارکوزی در انتخابات شکست سختی می‌خورد. علی اکبرناطق نوری فوراً با انتشار بیانیه‌ای پیروزی سید محمد خاتمی را به وی تبریک می‌گوید. میر حسین موسوی کشور را به آتش و خون می‌کشد. مهدی کروبی هنوز خواب است. محمود احمدی نژاد سعید مرتضوی را به ریاست سازمان تأمین اجتماعی منصوب می‌کند. نمایندگان مجلس، عبدالرضا شیخ الاسلامی را استیضاح می‌کنند. وبلاگهای بچه حزب اللهی هایی که به علی لاریجانی انتقاد کرده اند یکی یکی بسته می شود. اکبر هاشمی رفسنجانی در هوای رابطه با آمریکا به امام خمینی نامه نوشته است. هوای اردیبهشت امسال تهران بی‌سابقه است. لایحه بودجه سال 91 هنوز به صحن مجلس نیامده است. جبهه پایداری دکتر حداد عادل را نامزد ریاست مجلس نهم کرده است. خانوم آنّا ماریوفسکایای عزیز! ببخشید که این نامه را برای شما می‌نویسم اما ناچارم بگویم که آن خانه شمال شهر سن پطرزبورگ را شما با پول من خریدید. زیارتمان در امامزاده صالح«ع» تمام شده و آمده‌ایم بیرون کنار مزار شهدای گمنام، فاتحه می‌خوانیم. می‌پرسم برای من هم دعا کردی؟ می‌گوید: بله. می‌گویم: چی دعا کردی؟ جولیا پطرس در بنت جُبیل می‌خواند: اَحبّائی! احبّائی! سَمِعتُ علی رِسالتکم. و فیهَا العِزُّ و الایمان. فَاَنتُم مِثلَ ما قُلتُم رِجالُ الله فی المیدان... شبکه سه فیلم مادرِ علی حاتمی را نشان می‌دهد. مهین- همسر جلال الدین- وارد آپارتمان می‌شود و در آشپزخانه در حالی که مشغول جا به جایی اجناسی است که خریده، ضبط صوت را روشن می‌کند و برای جلال پیغام می‌گذارد: گوشت و میوه و نون خریدم. کارمون شده پُر و خالی کردنِ یخچال. شام شنیتسل مرغ داریم. منشی دکتر آزادی یه هفته می‌خواد بره دریا. ماهیتابه رو تا گلو روغن نکن، کافیه تا ماهیتابه چرب شه. از فردا بعد از ظهر هم می‌رم مطب دکتر. واسه یه شنیتسل یه خروار ظرف کثیف نکن، مایع ظرفشویی گیر نمیاد. حقوق یه ماه دختره رو واسه یه هفته مرخصی‌اش گرفتم. باز که کتاب خریدی. بالاخره نگفتی آخر کلیدر چی شد. چرخ جلو ماشین صدا می‌ده؛ طرفِ راننده...جلال! چند دفعه بهت بگم تو کارِ خونه به من کمک نکنی سنگینتری! باز درِ شکردونو درست نبستی، خونه شد دنیای مورچگان موریس مترلینگ! علیرضا قربانی شعر فاضل نظری را می‌خواند: آسمان با قفسِ تنگ چه فرقی دارد؟ بال، وقتی قفسِ پر زدنِ چلچله‌هاست. بچه‌های رجا از اینکه در کنار نامزدهای پایداری به توکلی و زاکانی و فدایی هم رأی داده ام ناراحتند. دوستی در وبلاگش مرا عضو ستاد رسانه ای جریان انحرافی و کسی که خودش را به یکی از بزرگان اصولگرا نزدیک نشان می‌دهد معرفی می‌کند. شازده کوچولو، ترجمه محمد قاضی: زبان سرچشمه سوء تفاهم‌هاست. شبکه دو دارد کلیپی از قیصر نشان می‌دهد. توی صندلیِ شاگردِ یک ماشینِ شاسی بلند نشسته است و کتابش را ورق می‌زند. راننده را نمی‌بینیم: دردهای من نگفتنی است ؛ دردهای من نهفتنی است. دردهای پوستی کجا، درد دوستی کجا؟! دردهای بومی ِ غریب، دردِ خانگی. قطعه 24، مزار شهید محمد ابراهیم همت . باد می‌وزد. باران، نامه ای خیس را روی سنگ مزار می‌اندازد. جمله‌ای از فرمانده لشکر 27 است: «برای اینکه خدا لطفش و آمرزشش نصیب ما بشه باید اخلاص داشته باشیم و برای اینکه اخلاص داشته باشیم باید از همه چیز بگذریم و برای اینکه از همه چیز بگذریم باید شبانه روز دلمون و وجودمون با خدا باشه. اینقدر پاک باشیم که خدا کلاً ازمون راضی باشه؛ قدم برمی‌داریم، حرف می‌زنیم، شعار می‌دیم برای رضای خدا باشه. اگر اینچنین شد هیچ ناراحتی وجود نداره». باد، نامه را با خود می‌برد. سر مزار پسر دایی می‌روم. بوی مزار شهید پلارک از همین فاصله چند متری هم به مشام می‌رسد. به بچه‌ها چشمکی می‌زنیم و ناگهان می‌ریزیم سر علی محمودوند و با همان پوتین و لباس می‌اندازیمش توی رودخانه. محسن دین شعاری گوشه‌ای ایستاده و لبخند می‌زند. خانوم جون می‌گوید: ننه ! تو عقل معاش نداری. اگه عقل داشتی به جای اینکه بری جبهه یا چه می‌دونم بری دانشگاه، مثل بچه‌های عموت می‌رفتی بازار تا چند ساله صاحب خونه و ماشین و زن و دم و دستگاه بشی. سینماتک فیلم «گاو»ِ داریوش مهرجویی را گذاشته است. تا «فرمانیه» پا زده‌ام و دیگر نا ندارم. فروشگاه تا اطلاع ثانوی بسته است. گلهای تازه برنامه شماره 25، فخری نیکزاد شعر فرخی یزدی را دکلمه می‌کند: دیدی آن تُرک ختا دشمن جان بود مرا؟ گر چه عمری به خطا، دوست خطابش کردم. زندگی کردن من مُردن تدریجی بود، آنچه جان کند تنم، عمر حسابش کردم. پسرک فال فروش در مترو، پاکت دربسته‌‌ای را روی زانویم می‌نشاند و می‌رود : پدرم روضه رضوان به دو گندم بفروخت، ناخلف باشم اگر من به جوی نفروشم! محمدرضا سرشار در عصر سوره حوزه، قصه «آن کشته به ناحق» را می‌خواند: «نرگس گوشه هشتی افتاده بود و آرام آرام گریه می‌کرد. خاتون – زن مصیب – را موکلش کرده بودند که تا صدایش را بلند کرد هشدارش بدهد مأمورها خانه را می پایند و خودشان همگی از خرد و کلان رفته بودند؛ به کجا نمی دانست». عزت الله انتظامی توی طویله داد می‌زند: من مش حسن نیستم؛ من گاو مش حسنم! بچه‌ها اشکها و لبخندها را می‌بینند: دو- دو شب نخوابیدم. ر- روی ماهت دیدم. می- می‌خوام بیاد بارون. فا- فال می‌گیرم اکنون. دکتر می‌رود سر وقت سیستم فرزندش. صدایی از مانیتور: برای دیدن پشت پرده، باید رمز عبور داشته باشید...قربانی فرود می‌آید: باز می‌پرسمت از مسئلۀ دوری و عشق- و سکوت تو جواب همۀ مسئله‌هاست. توی نمایشگاه مطبوعات یک برادر می‌آید سراغم و می‌گوید: شما چه حزب اللهی هستید که توی وبلاگتون ترانه نانسی عجرم را می‌گذاری؟ از تعجب شاخ در می‌آورم: نانسی عجرم؟! بله همون خواننده لبنانی. می‌خندم. می‌گویم: برادر! بهت آدرس عوضی داده اند، اون «نانسی عجرم» نیست؛ «جولیا پطرس»ِ مسیحیه که ترانه «احبّائی» را بر اساس جواب نامه سید حسن نصرالله به مجاهدان مقاومت و حزب‌الله لبنان ساخته و عواید آن را هم اختصاص داده به خانواده‌های شهدای جنگ سی و سه روزه! راننده تاکسی خطی مسیر چهارراه پاسداران- میدان امام خمینی، رادیویش را روی موج رادیو فردا گذاشته است. مرضیه می‌خواند: ساغرم شکست ای ساقی، رفتم ز دست ای ساقی. در میان طوفان ، بر موج غم نشسته منم، بر زورق شکسته منم. تو ناهارخوری کیهان با بچه‌ها بحث دستپخت همسرانمان می‌شود. می‌گویم: همیشه آرزو داشتم همسری گیرم بیاید که دستپختش کمی به مادرم رفته باشد، حالا خانومی گیرم آمده که اگر دستپختش از مادرم بهتر نباشد، اندازه او هست. «سوته دلان» را می بینم: کت بده، کلاه بده، دو غاز و نیم بالا بده! می‌گوید: دعا کردم هر دومان شهید بشویم. مجید، فیلم اعتراضِ مسعود کیمیایی را گذاشته است. دیالوگ ماندگار مهدی فتحی در اول فیلم، کولاک می کند: «کاری به حُکم نداریم، حکمِ رویِ کاغذ، مال محکمه است. اصلیت حکم مال خداست که ما و منش ریخته و گلریزون می‌کنیم برای کسی که آزاد می‌شه از این چار دیواری، که همه دنیا چاردیواریه. کَرَم مرتضی علی، یه مرد که برای شرف و ناموسش دوازده سالو کشیده، وجدانش بالاتر از این پولاست که کاغذیه. سلامتی سه تن : ناموس و رفیق و وطن؛ سلامتی سه کس: زندونی و سرباز و بی کس». باز هم شریعتی، باز هم هبوط: «که من کسی نداشتم؛ کسم خدا بود؛ کسِ بی کسان». مریم آش خوشمزه‌ای پخته است: حداقل یک بار از غذای من ایراد بگیر که من بفهمم فرق غذای خوب و بد را می‌فهمی! از شنیدن تک‌نوازی تو مایه مخالف سه گاه خسته شده‌ام، دلم آواز تو مایه اصفهان می‌خواهد. هنوز برای رفتن به گلابگیری کاشان وقت دارم؟ آخ که پارسال چه انارهای شیرینی خریدم از کاشان. هندز فری را می گذارم توی گوشم، ترانه گلپونه های ایرج بسطامی می‌آید: من مانده‌ام تنهای تنها، من مانده‌ام تنها، میان سیل غمها... به مامان می‌گویم: جذابیت مسئله اینه که آدم دوست داره ببینه آخر این داستان چی میشه. مامان میگه: صبر کن! آخرش خیلی خوب تموم میشه. آخرین سکانس فیلم «خیلی دور– خیلی نزدیک» تکاندهنده‌ترین صحنه‌ای که در فیلمهای ایرانی به یادم می‌ماند: پنجره بالای سقف ماشین باز می‌شود. نور می‌ریزد پایین: بابا ! حالت خوبه؟ دستتو بده به من. دستی از توی نور پایین می‌آید به سمت دست دکتر عالَم که توی تلی از خاک فرو رفته است. تقویم را نگاه می‌کنم. سالروز تولدم امسال با میلاد بانوی آب و آینه همزمان شده است. باران می بارد. باران، مهرِ بانوست که می بارد. اذن دخول حرم امیرالمؤمنین«ع»، اسم مبارک حضرت فاطمه زهرا «سلام الله علیها»ست. گلهای تازه، شعر سایه: می‌گِرِستم در دلش با درد دوست، او گمان می‌کرد اشک چشم اوست. من همان جامم که گفت آن غمگسار، با دل خونین لب خندان بیار. نوار کاستی که فریبرز اوایل انقلاب داده بود را می‌گذارم: سر اومد زمستون، شکفته بهارون ، گل سرخِ خورشید باز اومد و شب شد گریزون ... دکتر می‌گوید: شاید، شاید حال شما را نمی فهمم ولی می‌دونم دختر شما در چه حالیه. تصورشو بکنید یک آدم ته یک چاه، تو یه بیابون گرفتار شده. نه نوری نه صدایی نه کسی که بدونه اون کجاست. باور کنید از کسی کاری ساخته نیست. راننده صدای پخش را زیاد می‌کند: جای آن است که چندی هم رهِ صحرا بگیرم. سنگ خارا را گواه این دل شیدا بگیرم. پدر بر می‌گردد و در اطاق دکتر را می‌زند. مادر می‌گرید: می‌بخشید آقای دکتر! مادرم می‌گه می‌تونیم با خودمون ببریمش سفر؟ - سفر؟! – زیارت امام رضا. می‌دونید که ...دکترعالَم پس از چند ثانیه سکوت و تردید: بله، می‌تونید ببرید. تابلوی سبز رنگ بزرگ وسط بزرگراه: خاوران- جاده امام رضا. فیلم سوته دلان به صحنه‌های آخر خود رسیده است. مجید سوار بر قاطر، در جاده امامزاده داوود می‌رود: «بلا روزگاریه عاشقیّت». حبیب افسارِ قاطر را در دست دارد و جلوی او حرکت می‌کند: رسیدیم. السلام علیک یا ... امامزاده داوود. به عقب برمی‌گردد. نعش مجید را که از روی قاطر بر زمین افتاده می‌بیند. با حسرت و افسوس می‌گوید: «همۀ عمر، دیر رسیدیم»... می‌روم سر جایی که همیشه با آقا درد دل می‌کنم: باب الجواد. باران همه جا را گرفته است. گزارش خبرنگاران ما حاکی است استقرار توده پر فشار اخیر همچنان ادامه خواهد داشت به همین دلیل پلیس راه به رانندگانی که قصد سفر به جاده های کوهستانی را دارند توصیه اکید می‌کند که حتماً زنجیر چرخ و وسایل ایمنی را همراه داشته باشند. یعنی من «عهد» شکنی کرده‌ام؟ از اداره پست هستم، لطفاً در را باز کنید. صدای اذان تمام کوچه و خیابان را گرفته است: الله اکبر- الله اکبر. نشانی گیرنده توجهم را جلب می‌کند: خیابان بهار- کوچه اردیبهشت – شماره 46 – واحدِ... مؤذن مسجدِ هدایت صدا می‌زند: حی علی الفلاح. باران می‌بارد. رادیوی کوچک توی دریا می‌افتد و موج دریای شمال آن را به خود می‌کشد. نور ماه می‌افتد بر رادیوی مریم که دعای کمیل می‌خواند و سکوت شب سرد ساحل را می‌شکند و دور می‌شود: اللهم اغفِر لیَ الذُنوبَ الّتی تَحبِسَ الدُّعاء، اللهمَّ اغفِر لیَ الذُّنوبَ الّتی تُنزل البَلاء. راه می‌افتم طرف نماز. اما این بار دوست ندارم چترم را بردارم. سرم را بالا می‌گیرم. صورتم خیسِ خیس می‌شود. می‌خندم. خوب جناب وکیل! خیلی خوب وکالت کردید. ممنووون. نفرمودید این حق الوکالۀ شما چقدر می‌شه؟... وقت رفتن است. ای دل! می‌مانی یا می‌روی؟ مریم آش خوشمزه‌ای پخته است. از درّوس بیرون می‌زنم. هوا هنوز ابری و بهاری است. کتاب «قصه سنگ و خشت»ِ محمد کاظم کاظمی از گزینه‌های روی میز است: غروب در نفس گرم جاده خواهم رفت، پیاده آمده بودم پیاده خواهم رفت، طلسم غربتم امشب شکسته خواهد شد، و سفره ای که تهی بود بسته خواهد شد، اگر به لطف و اگر قهر، می‌شناسندم، تمام مردم این شهر، می‌شناسندم، شکسته می‌گذرم امشب از کنار شما، و شرمسارم از الطاف بی شمار شما! اگر چه مزرع ما دانه های جو هم داشت، و چند بُته مستوجب درو هم داشت، دم سفر مپسندید ناامید مرا، ولو دروغ عزیزان بحل کنید مرا، خدا زیاد کند اجر دین و دنیاتان، و مستجاب شود باقیِ دعاهاتان!... می‌خندم : من که پیاده نبودم، با دوچرخه آمده بودم، یونس شکرخواه می‌گوید: تو بای سیکل رانِ همیشۀ کیهان خواهی ماند! پیادۀ پیاده می‌روم! در کتابخانه دوستی در مشهد، سراغ اشعار رهی معیری می‌روم: رفتیم و پای بر سر دنیا گذاشتیم،کارِ جهان، به اهلِ جهان واگذاشتیم.ترک شماره 13: شانه هایت را برای گریه کردن دوست دارم... شنوندگان عزیز رادیو معارف! پس از دعا و مناجات، توجه شما را به ادامه شعر لطف حق جلب می کنیم: وحی آمد کاین چه فکر باطل است؟ رهرو ما اینک اندر منزل است. پرده شک را برانداز از میان، تا ببینی سود کردی یا زیان. ما گرفتیم آنچه را انداختی، دست حق را دیدی و نشناختی؟ از بهشت تا اردی بهشت ، عاشقم بر قهر و بر لطفش به جد، بوالعجب من عاشق این هر دو ضد. صحنه پایانی فیلم «دونده» امیر نادری است. امیرو حالا دیگر همه الفبا را یاد گرفته است و سوار بر بای سیکل، تند تند رکاب می‌زند و تکرار می کند: الف ب پ ت ث جیم چ ح خ دال ... و هواپیمای چهار موتوره از بالای سرش اوج می‌گیرد. رکاب می‌زنم. قطعه 24. رکاب می‌زنم.تابلوی کوچه‌ها را نگاه می‌کنم. خانه دوست کجاست؟!

پ.ن: این روزنوشت به جبران این چند وقتی است که ننوشتم و بعید است هیچ ارزش دیگری داشته باشد!

می رود زمستان...

تقی دژاکام — Sat, 10 Mar 2012 03:32:34 GMT

برخیز که می‌رود زمستان
بگشای در ِ سرای بستان

نارنج و بنفشه بر طبق نِه
منقل بگذار در شبستان

وین پرده بگوی تا به یک بار
زحمت ببرد ز پیش ایوان

برخیز که باد صبح نوروز
در باغچه می‌کند گل افشان

خاموشی بلبلان مشتاق
در موسم گل ندارد امکان

آواز دهل نهان نماند
در زیر گلیم عشق پنهان

بوی گل بامداد نوروز
و آواز خوش هزاردستان

بس جامه فروخته است و دستار
بس خانه که سوخته است و دکان

ما را سر دوست بر کنار است
آنک سر دشمنان و سندان

چشمی که به دوست برکند دوست
بر هم ننهد ز تیرباران

سعدی! چو به میوه می‌رسد دست
سهل است جفای بوستانبان

پ.ن: قاصد روزان ِ ابری، داروگ!

کی می رسد باراااااان؟

این پیشنهادها شما را پشیمان نمی کند!

تقی دژاکام — Sat, 10 Mar 2012 03:20:00 GMT

ببینید ! بیایید از همین اول با هم روراست باشیم یعنی بهتر بگویم من راستش را بگویم . گوشتان را بیاورید جلو : من در دو سه سال اخیر نتوانسته ام حتی یک جلد کتاب را تمام کنم از بس رفتیم مهمانی و از بس تلویزیون دیدیم و از بس رفتیم سفر! اما این دلیل نمی شود که حالا که از من خواسته اند پیشنهادهای خودم را برای نوروز شما بگویم طفره بروم .

بگذارید اول برویم سراغ پیشنهادهای صوتی. می دانم که اکثر ما تعطیلات عید را در سفر و در جاده می گذرانیم و دوست داریم توی فلش یا سی دی چند تا شنیدنی خوب داشته باشیم. ما که اول راهمان را با دعا و صلوات و ذکرهایی که یادمان داده اند می گذرانیم اما پیشنهادم این است که سفر را با صوت قرآنی از مرحوم استاد عبدالباسط و سوره هایی چون فاتحه و مریم و آیات آخر سوره حشر آغاز کنید و بعد بروید به سراغ موسیقی. به سراغ کسانی چون ایرج بسطامی و علیرضا قربانی یا سنتور استاد پرویز مشکاتیان در بیداد همایون و غزل تکاندهنده «صبح است ساقیا قدحی پر شراب کن» در آلبوم «دستان». اگر دوست داشتید و توانستید ترانه ای که جولیا پطرس مسیحی برای سید حسن نصرالله خوانده به شرطی که معنی آن را هم جست و جو کنید تا لذتتان کامل شود هم گزینه خوبی است . اسم ترانه «احبّایی» است.

اما در زمینه کتاب . راستش من فکر می کنم شروع بهار با اشعار سعدی بخصوص بهاریه ها و عاشقانه هایش خیلی می چسبد اما بعد از آن من اشعار قیصر در کتاب «دستور زبان عشق» و کتابهای فاضل نظری بخصوص «گریه های امپراطور» ش را توصیه می کنم و یک توصیه دیگر : بهار فصلی است که همه ما به یاد رهبر بهار آفرینمان می افتیم . چه اشکالی دارد در کنار همه آثار ادبی و احساسی درباره امام زمان «عج» ، کمی هم درباره ویژگیهای حکومت مهدوی بدانیم تا خودمان را هر چه بیشتر به صبغه و رنگ اماممان در بیاوریم . من اثر کم نظیر آقای محمد حکیمی را عنوان « عصر زندگی » را که ناشران مختلفی از جمله «دلیل ما» آن را منتشر کرده اند توصیه می کنم و می دانم از خواندن این کتاب به هیچ وجه پشیمان نمی شوید و حتماً آن را به دیگران نیز توصیه می کنید.

ببینید ! اگر اهل سفر و مهمانی و تلویزیون نیستید ، سری به یک کتابخانه بزنید و متن کامل رمان دو جلدی «بینوایان» ویکتور هوگو را ترجیحاً با ترجمه حسینقلی مستعان ( به خاطر توضیحات بسیار خوبش در پاورقی) بگیرید و تعطیلات خود را با یک رمان ماندگار بگذرانید تا به قول علامه محمد تقی جعفری کتابی بخوانید که دهها نمونه از آموزه های دینی اسلام را در خود جای داده است !

اما فیلم. اگر اهل فیلمهای ایرانی هستید پیشنهاد من پیدا کردن یک نسخه از فیلم «سوته دلان» مرحوم علی حاتمی است و از فیلمهای بعد از انقلاب اگر «خیلی دور- خیلی نزدیک» رضا میرکریمی یا «روسری آبی» رخشان بنی اعتماد یا «ضیافت» مسعود کیمیایی را ندیده اید حتماً ببینید و لذت ببرید. و ازمیان فیلمهای خارجی «جلادها نیز می میرند» اثر فریتز لانگ و «ایثار» اثر آندره ی تارکوفسکی و «اشکها و لبخندها» ی رابرت وایز و «تعطیلات رمی» ویلیام وایلر را خیلی دوست دارم.

داشت یادم می رفت . قرار بود درباره فیلمهای جشنواره امسال هم نظری بدهم . البته الان که این مطلب را می نویسم نمی دانم فیلمهای اکران نوروزی کدامها هستند اما یواشکی بگویم جشنواره امسال کلا هفت – هشت فیلم خوب بیشتر نداشت که پیشنهاد می کنم از میان آنها فیلمهای «روزهای زندگی» پرویز شیخ طادی را با بازی درخشان خانوم هنگامه قاضیانی، «قلاده های طلا»ی ابوالقاسم طالبی، «نارنجی پوش» داریوش مهرجویی، «شور شیرین» جواد اردکانی، «رؤیای سینما»ی علی شاه حاتمی و «یکی می خواد باهات حرف بزنه» منوچهر هادی را از دست ندهید ضمن اینکه در بخش کودک و نوجوان هم فیلمهای «سلام بر فرشتگان» ، «آقای مدیر» ، «پرواز بادبادکها» و «شور شیرین» ابراهیم فروزش که بر اساس داستانی از هوشنگ مرادی کرمانی ساخته شده است مناسب این گروههای سنی است.

اما درباره اینکه کجا بروید. راستش ما که معمولاً سال تحویل را دوست داریم در جوار امام مهربانمان در مشهد باشیم و عصرش هم همانجا پای سخنان رهبر عزیزمان بنشینیم . اما سالهاست که از همان مشهد یکراست می رویم کرمان. کرمان از شهرهای بسیار دیدنی بخصوص در ایام عید است که متأسفانه اقبال مردم به آنجا به اندازه شیراز و اصفهان و بندر عباس و شمال نیست اما اگر یک بار بهار کرمان را تجربه کنید آن را به هیچ جای دیگری نخواهید فروخت برای اینکه کرمان علاوه بر مردم مهربان و خونگرمش، در ایام عید شهر شلوغ و اعصاب خرد کنی نمی شود و هر روز هم یک جای دیدنی خوب خواهید داشت از ماهان و مزار حضرت نعمت الله ولی و باغ شازده و حمام گنجعلیخان و منطقه ییلاقی سیرچ و کمی دورتر شهر تاریخی بم که حتی خرابه های ارگش هم دیدنی است.

بهار خوب و پر باری داشته باشید و اگر اینجاهایی که گفتم رفتید و از آثاری که پیشنهاد دادم بهره گرفتید و خوشتان آمد، مرا هم از دعاهای خیرتان در این ایام که بهترین فرصت برای تفکر و تأمل و خودشناسی و خدا شناسی بیشتر است محروم نکنید. سال نو بر همگی مبارک!

پ.ن: این نوشته در پیش شماره هفدهم مجله «ساعت صفر» ویژه فروردین 1391 صفحه 64 به چاپ رسید.

در انتخاب بهترین وبلاگ نویسان امسال شرکت کنید

تقی دژاکام — Mon, 05 Mar 2012 17:41:21 GMT

خوب ، راستش دیر متوجه شدم که امسال هم قرار است چهره برتر وبلاگ نویسان انتخاب شود که همین هم از منی که بخش زیادی را ( تا حالا البته ) در محیط مجازی و شبکه های اجتماعی می گذرانم ( می گذراندم ) تعجب بر انگیز است.

دیروز متوجه شدم که امسال هم دوستان دست به کار شده اند و امروز و فردا ( اگر تمدید نشود ) آخرین زمان شرکت در این فراخوان است.

من پارسال هم نظرم را در این باره نوشتم که می توانید آن را در اینجا بخوانید، اما برای امسال، که سال خوبی برای وبلاگ نویسان نبود و بسیاری از بلاگرهای دلسوز به خاطر نوشته هایشان دادگاهی و بازداشت و فیلتر و ... شدند و دادگاه برخی از آنان مثل «مجتبی دانشطلب» و «مجید بذر افکن» به خاطر انتقادهایشان هنوز ادامه دارد، خیلی فکر نکرده ام اما شاید بتوانم این چند وبلاگ نویس را به عنوان چهره های برتر نام ببرم. شاید اگر بیشتر وقت داشتم و می توانستم تأمل بیشتری کنم ، این فهرست کمی دقیقتر می شد و شاید نام کسان دیگری هم می آوردم اما علی الحساب، این اسامی را به عنوان برتر ذکر می کنم:

1- امید حسینی مدیر وبلاگ « آهستان » به خاطر مطالب حسابشده ای که از دغدغه های عمدتاً ستودنی او ناشی می شود دوست دارم. گاهی یک نوشته این وبلاگ نویس گیلانی مقیم قم، به اندازه چندین مقاله مطول دیگران تأثیر گذار است. البته باز هم - مثل پارسال - تأکید می کنم این انتخاب به معنی پذیرفتن هر چه امید می نویسد بخصوص مواضع بعضاً متناقضی که نسبت به بعضی شخصیتهای سیاسی می گیرد نیست اما هر چه هست من او را بهترین وبلاگ نویس فارسی می دانم و به دوستی دورا دور با او افتخار می کنم.

2- زهرا اچ. بی هر چند به فراوانی سال پیش نمی نویسد اما باز هم از فعالان وبلاگ نویسی و از نویسندگانی است که قلم روانی دارد و از درون خاطرات دور و نزدیکش ، حرفهایی و عبرتهایی بیرون می کشد که تا مدتها ذهنت را درگیر خود می کند؛ حرفهایی که وقتی می خوانیشان تازه می فهمی که اینها حرف تو و نکته هایی بوده است که به ذهن تو هم رسیده بوده ، اما اینکه چرا به قلم تو نیامده همان تفاوتی است که بین دو وبلاگ نویس اجتماعی و تفریحی وجود دارد!

3-روح الله امین آبادی جوان پر شر و شوری که در وبلاگ بسیج جهانی که حالا برای خودش سایتی شده است و کیهانیها مطلب می نویسد، از کسانی است که دغدغه های خود را تقریباً همزمان با وقوع عامل خارجی آن می نویسد و اکثراً هم با سند و استناد. روح الله شاید خودش را درگیر حضور در مجامع وبلاگ نویسان و شبکه های اجتماعی نکرده باشد اما همین یکی دو وبلاگ و سایتش از او یک فعال خوب این محیط ساخته است.

4- خانوم کبرا آسوپار مدیر وبلاگ یک وجب دل و همکار وبلاگ گروهی میوه ممنوعه است که امسال بیش از شش مطلب در وبلاگش نگذاشته است اما من او را نه به خاطر «یک وجب دل» ش بلکه به خاطر حضور فعال و البته پر ثمرش در شبکه های اجتماعی گودر و ‌‌پلاس و محاجه منطقی و پیگیر با منتقدان و مخالفان خوش انصاف گرفته تا ضد انقلاب بی منطق و در کنار آن دلنوشته هایی که بخش کمی از آن را در یک وجب دل می گذارد به عنوان یک افسر خوب جنگ نرم می شناسم و به او رأی می دهم و می دانم که هر کس سر و کارش با گوگل ریدر و گوگل پلاس افتاده باشد، نام کبرا آسوپار را به یاد سپرده است.

- من البته نفر دیگری هم برای معرفی داشتم اما او اخیراً تأکید کرده است که نمی خواهد نامش در وبلاگ من ذکر شود. خوب ، زوری که نیست! ما هم به احترام دوستی با او ، نامش را ذکر نمی کنیم اما نمی توان از نوشته ها و دلنوشته های زیبا و تأثیر گذار او که در چندین رسانه منتشر می شود و امسال آراسته تر هم می نویسد یادی نکرد. اسمش را نمی آورم اما نامش را به عنوان یکی از چهره های منتخب خودم می نویسم.

پ . ن : این اسامی مربوط است به کسانی که حضور فعال و پیگیرانه ای در محیط مجازی دارند و افسوس می خورم که جا برای خوبانی چون زیبا محبیان و سوسن جعفری که دلنشین یا ماندگار می نویسند و کسانی چون هابیل، سجاد صفار هرندی، عطش شکن ، قاصدک بارون ، سید مسعود شجاعی طباطبایی که خوب اما کم و گهگاه می نویسند نگذاشته ام.

از مخاطبان خوب آب و آتش می خواهم حتماً طی امروز و فردا و اگر مهلت شرکت در این انتخاب تمدید شد در روزهای آینده در معرفی چهره برتر سال 90 فعالانه شرکت کنند.

برای دکتر مصطفی کواکبیان

تقی دژاکام — Sun, 04 Mar 2012 05:14:24 GMT

همیشه پس از انتخابات، کسانی از نتایج آرا خوشحال می شوند و کسانی ناراحت. کسانی نامزدهای خود را در لباس پیروزی می بینند و برخی نه. نمی خواهم درس اخلاق بزرگان را تکرار کنم که شرکت کردن و نکردن ، رأی آوردن و نیاوردن و ... اگر برای خدا باشد عین پیروزی است و اگر نه ، شکست است حتی اگر رأی آورده باشی؛ نه .

گاهی آنکه رأی آورده آنی نیست که تو می خواستی اما از پیروزی اش خوشحالی و زمانی هم برعکس، آنکه رأی نیاورده، آنی نبوده که همفکر تو و هم موضع تو در مسائل بوده اما از رأی نیاوردنش ناراحتی. ماجرای این روزهای من و رأی نیاوردن دکتر مصطفی کواکبیان از این دست است. با اینکه از لحاظ سیاسی با مواضع این نماینده مجالس دوره های اخیر موافق نبودم، اما او را یکی از نمایندگان شایسته ، شجاع و ارزشمند مجلس می دانم و امروز که می بینم او در مجلس نهم نیست، بسیار افسوس می خورم.

کواکبیان از نمایندگانی بود که بخوبی به وظایفش آشنا بود و از وعده و وعیدهای دروغین برخی نامزدها - آنها که گفته اند و می گویند که برای شما راه و کارخانه می سازیم و بیکاری را رفع می کنیم و ... - چیزی به مردم نگفت ، در تمام مذاکرات و مباحثات داخلی مجلس چه در صحن علنی و چه در کمیسیون تخصصی اش فعالانه شرکت داشت، کسی او را پشت صندلی مجلس در خواب ندید و گزارش تأخیرهای آنچنانی و غیبتهای غیر موجه خارج از عرف درباره او شنیده نشد. کواکبیان هر چند مواضع چپگرایانه داشت اما پایبندی او به اصول شناخته شده در قانون و دین و اخلاق ، از او یک نماینده مبادی آداب ساخته بود و در عین شجاعت و انتقاد کردن از اصحاب قدرت و ثروت، رابطه دوستی اش را با نمایندگانی که از طیف او نبودند کمرنگ نکرد.

شاید کواکبیان چوب دروغ گویی و دو دوزه بازی کردنهای برخی اصلاح طلبانی را خورد که در ماههای اخیر ، بارها بر شرکت کردن و نکردن در انتخابات تأکید می کردند و فردا حرف خود را نقض و رد می کردند و باعث شد تا افراد شریف و سالمی چون او که در میان اصلاح طلبان قرار داشتند، در این کش و قوس از سوی مردم کنار گذاشته شوند.

من البته چیز بدی از نماینده جایگزین او در شهر سمنان نشنیده ام و حتی امیدوارم منتخب جدید مردم از کواکبیان هم بهتر باشد، اما نمی توانم ناراحتی خودم را از خالی شدن مجلس از اصلاح طلبان صالحی چون کواکبیان پنهان کنم.

امیدوارم و البته مطمئنم که کواکبیان هر جا باشد، یک نیروی دلسوز و سالم و منتقد صالح این نظام خواهد بود و آرزو می کنم در دوره های بعدی مجلس، شاهد حضور مجدد او در پارلمان باشیم.

در انتخابات مجلس هشتم نیز، از همین استان مردم دامغان شخصیت ارزشمند و دانشمندی چون دکتر حسن سبحانی را از حضور در مجلس معاف کردند، تنها برای اینکه سبحانی نخواست مانند برخی دروغگویان وعده آبادانی کاذب شهر و منطقه خودش را بدهد در حالی که می دانست وظیفه نماینده مجلس ، کارهای اجرایی نیست ؛ نماینده باید در قانونگزاری و نظارت بر امور فعال باشد.

در هر صورت من به رأی مردم این منطقه احترام می گذارم اما این حق را هم دارم که از این ماجرا ناراحت باشم . درست است ؟

پ. ن : کاش کواکبیان از تهران نامزد نمایندگی شده بود. حدس می زنم در این صورت احتمال پیروزی او خیلی بیشتر می شد. کاش ! حداقل کسانی چون من حتماً به او رأی می دادیم.

* همین مطلب در بولتن نیوز.

مرتبط: برای دکتر حسن سبحانی

فهرست اصولگرایان اصلح من + چند توصیه / دومین و آخرین ویرایش

تقی دژاکام — Tue, 28 Feb 2012 18:16:23 GMT

یادم نمی‌آید تاکنون بر سر تعیین نامزدهایی که باید برای مجلس شورای اسلامی انتخاب کنم، این قدر وقت گذاشته باشم. حقیقتش همان طور که در روزنوشت قبلی آوردم، این متفاوت بودن فهرستها و فراوانی نامزدهای خوب در این دوره موجب شده است کسانی که برای رأیشان احساس مسئولیت می‌کنند، دچار نوعی سردرگمی و شاید وسواس شوند و در شناخت خوب و خوبتر و در موضع بدبینانه آن بد و بدتر به تردید بیفتند. البته همین جاست که عقلاً رجوع به کسانی که مرجعیتی - محدود یا فراگیر - دارند، توجیه و توصیه می شود.

به اتکای همین سیصد - چهارصد نفر مخاطب روزانه وبلاگم و به استناد کامنتها و پیامکها و تماسهای کم و زیاد دوستان و همکاران و اقوام برای معرفی نامزدهای اصلح، در این روزنوشت، نامزدهای سی گانه خودم را به اطلاع مخاطبان عزیز آب و آتش می رسانم اما پیش از آن باید بگویم که این فهرست را در حالی تهیه کردم که برای شناسایی و انتخاب آنان بیش از یک هفته کامل وقت گذاشتم. بسیاری را خط زدم و خیلی ها را اضافه کردم. از کسانی که مورد اعتمادم بودند پرس و جو کردم و دلایلشان را برای حذف کردنها و اضافه شدنها خواستم و سر آخر با سختی و دشواری، کسانی را که بسیار برایم عزیز بودند اما در جمع جبری ِ معیارها کمی کمتر از این فهرست کم آورده بودند حذف کردم و خیلی ها را که پیشتر شناختی از آنها نداشتم اما توضیحات و معرفی دوستان باعث شناسایی آنها شد اضافه کردم و حاصل چیزی شد نزدیک به این فهرست. بعدازظهر امروز بود که بنا به قولی که از استاد و برادر بزرگ و راهنمای فکری‌ام «محمد حسین صفار هرندی» گرفته بودم، به او زنگ زدم و در حرم حضرت معصومه "س" پیدایش کردم و از فهرست نامزدهایش پرسیدم.

آقای صفار هرندی گفت: اگر دوستان پایداری کمی بیشتر همراهی می کردند و در تصمیم گیریهای جبهه متحد شریک می شدند، شاید فهرست نهایی چیزی می شد شبیه آنچه که در این یکی دو روز اخیر با عنوان «اصولگرایان اصلح» در برخی پایگاههای اینترنتی و رسانه ها انعکاس یافته است؛ فهرستی که حاصل تلاش و کار فکری عده ای از خودیهای دلسوزی است که کوشیده اند همه ذائقه ها را با رعایت معیارهای اساسی و اصولی انقلاب و نیازهای قوه مقننه پوشش دهند و بیش از همه و پیش از هر چیز خدا را در نظر بگیرند .

صفار هرندی تأکید کرد: من شخصاً مناسبترین فهرست را همین فهرست «اصولگرایان اصلح» می دانم و به همین فهرست رأی می دهم و البته اضافه کرد که نام یکی دو نفر را که شناخت مناسبی از آنان ندارم حذف کرده ام و مثلاً نام شخصیتی چون آقای «محمود فرشیدی» را اضافه کرده ام و توصیه می کنم که شما هم حتماً نام آقای فرشیدی را به فهرست خود اضافه کنید.

بعد از این تماس تلفنی، وقتی به فهرست سی نفره نامزدهایی که پس از بررسی های بسیار به آن رسیده بودم را با فهرست پیشنهادی آقای صفار هرندی مقایسه کردم، دیدم در 26 نامزد کاملاً مشترک هستند! که بر اساس این توصیه، نام یکی دو نفر دیگر را هم من تغییر دادم و محصول نهایی همینی شده است که در ذیل می آید.

بنابر این در اینجا به دوستانی که مناسبترین فهرست را درخواست می کردند، فهرست سی نفره «اصولگرایان اصلح» را پیشنهاد می کنم که می توانند آن را با توضیحات کامل در اینجا ملاحظه کنند. با این حال، از آنجا که رهبر عزیز انقلاب در نمازجمعه دهه فجر امسال و امام خمینی در توصیه های مکررشان بر تشخیص اولیه خود افراد تأکید کرده اند، قاعدتاً هر کس می‌تواند در صورت شناخت، نام یکی دو نفر را حذف یا اضافه کند. در داخل پرانتز، گروههایی که از نامزدهای منتخب من حمایت کرده اند را ذکر کرده ام.

1- حجت الاسلام مرتضی آقا تهرانی ( اصولگرایان اصلح، پایداری).

2- حجت الاسلام سید محمد حسن ابوترابی فرد (اصولگرایان اصلح، جبهه متحد).

3- محمد حسین استاد آقا (پایداری).

4- خانم زهره الهیان (اصولگرایان اصلح ، جبهه متحد).

5- خانم الهام امین زاده (اصولگرایان اصلح، جبهه متحد).

6- دکتر احمد توکلی (اصولگرایان اصلح، جبهه متحد).

7- فرهاد جوانمردی (پایداری).

8- دکتر غلامعلی حداد عادل (اصولگرایان اصلح، پایداری، جبهه متحد).

9- حجت الاسلام روح الله حسینیان ( اصولگرایان اصلح، پایداری).

10- مجتبی رحماندوست (اصولگرایان اصلح، جبهه متحد).

11- حجت الاسلام حمید رسایی ( پایداری).

12- حجت الاسلام قاسم روانبخش ( پایداری).

13- خانم فاطمه رهبر (اصولگرایان اصلح، جبهه متحد).

14- علی اصغر زارعی (اصولگرایان اصلح، پایداری).

15-علیرضا زاکانی (اصولگرایان اصلح، جبهه متحد).

16- پرویز سروری ( اصولگرایان اصلح، جبهه متحد).

17- ناصر سقای بی ریا (پایداری).

18- مهندس محمد سلیمانی (اصولگرایان اصلح، پایداری).

19- خانم زهره طبیب زاده نوری (اصولگرایان اصلح، پایداری).

20- حسین فدایی آشیانی ( اصولگرایان اصلح، جبهه متحد).

21- محمود فرشیدی (جبهه متحد).

22- اسماعیل کوثری (اصولگرایان اصلح، پایداری، جبهه متحد).

23-دکتر سید علیرضا مرندی (اصولگرایان اصلح، پایداری، جبهه متحد).

24- حجت الاسلام غلامرضا مصباحی مقدم (اصولگرایان اصلح، جبهه متحد).

25- حسین مظفر (اصولگرایان اصلح، جبهه متحد).

26- سید مسعود میرکاظمی (اصولگرایان اصلح، پایداری، جبهه متحد).

27- الیاس نادران (اصولگرایان اصلح، جبهه متحد).

28- حجت الاسلام سید محمود نبویان ( اصولگرایان اصلح، پایداری).

29- دکتر حسین نجابت ( اصولگرایان اصلح، جبهه متحد).

30- سید مهدی هاشمی (اصولگرایان اصلح، پایداری).

چند توصیه برادرانه:

یک - رهبر عزیز انقلاب همیشه توصیه کرده اند که در روز رأی گیری سعی کنید در نخستین ساعات روز رأی دهید و مصداقِ «فاستبقوا الخیرات» باشید. راستش را بخواهید من خودم فکر می کنم نکند در انجام این عمل بزرگ عبادی - سیاسی تأخیر کنم و در همین حال مرگم فرا رسد و این توفیق از من سلب شود. پس صبح زود در پای صندوقهای رأی باشید.

دو - سعی کنید خانوادگی و بخصوص با حضور فرزندان کوچکتان در پای صندوقها حاضر شوید. من همیشه رأی خودم را به یکی از دخترانم و همسرم به دختر دیگرمان داده است تا در صندوق بیندازد. شما هم همین کار را کنید.

سه - رأی دادن یک عمل عبادی بزرگ هم محسوب می شود ، پس چه بهتر که قصد قربت هم بکنیم و در مسجد و با وضو باشیم.

چهار- توصیه اکید می کنم که حتماً به همه سی نفر حق خود رأی بدهید. می دانم که این کار، هم کمی وقت گیر است و هم شناسایی هر سی نفرشان کاری سخت است. اما به این فکر کنید که با خالی گذاشتن حتی یک گزینه، فضا را برای کسانی که اصلاً آنها را نمی پسندید باز گذاشته اید و اگر چنین شود، باید به جای افسوس خوردن خودمان را ملامت کنیم و بس.

پنج- نام خانوادگی ِ بسیاری از نامزدها ( حتی در میان فهرستهایی که برای مقابله ایجاد شده مثلاً جبهه ایستادگی، با نام خانوادگی افراد مشهور و خوشنام مشابهت دارد و طبق قانون اگر به نام خانوادگی اکتفا کنید، مثلاً همه «سلیمانی» ها بین مهندس محمد سلیمانی وزیر سابق ارتباطات با سلیمانی ِ جبهه ایستادگی که نام کوچکش فرزاد است ، تقسیم می شود و این ظلم بزرگی به چنین شخصیت ارزشمندی است. یادتان باشد حتماً حتماً نام کوچک را بخصوص برای آنها که می دانید ممکن است مشابه داشته باشد ذکر کنید. این تذکر خیلی مهم است ها!

پ. ن 1: به نظرم هیچ اشکالی ندارد که در این ماجرا و از باب «نهی از منکر» هم که شده است، صریحاً در پاسخ به درخواست دوستان و مراجعانتان از نامزدهایی که در جریان فتنه و انحراف، همراهی و یا سستی و سکوت کردند اعلام برائت و آنها را از رأی دادن به آنها نهی کنید. حتی فکر می کنم این کار ثواب هم داشته باشد. اگر کسی از من اسامی این افراد را بپرسد صریحاً با نام و مشخصات اسم می برم!

پ. ن2: یک بار دیگر هم گفته ام و این بار تصریح می کنم که محیط تحریریه کیهان، یکی از آزادترین فضاهای تحریریه های روزنامه های کشور است. برای آن دلایل زیادی دارم و حاضرم با سند اثبات کنم که چنین است. از همین روست که در این مدت، نتوانستم در محیط تحریریه روزنامه و حتی در مشورت با بزرگان کیهان به یک فهرست واحد برسم و در نتیجه خودم از اینجا و آنجا و پرس و جو از این و آن و سبک - سنگین کردن وزن آدمها و نامزدها در مقایسه با معیارهای ضروری این مسئولیت، به فهرست فعلی رسیده ام. در یک کلام: این فهرست هیچ ربطی به کیهان و کیهانی بودن من ندارد!

مرتبط:

- خوان هشتم که شنیدید به راه افتاده است...

این ترانه بوی نان نمی دهد!

تقی دژاکام — Mon, 27 Feb 2012 03:48:49 GMT

این ترانه ... بوی «نان» ... نمی‌دهد
بوی «حرف دیگران»... نمی‌دهد
سفرهء دلم ... دوباره ... باز شد
سفره‌ای که... بوی نان ... نمی‌دهد!

سعی کنید مثل مرحوم مدرس را انتخاب کنید، البته مثل مدرس که به این زودی‌ها پیدا نمی‌شود، شاید آحادی مثل مدرس باشند.

امام خمینی «رضوان الله تعالی علیه»